In augustus 2023 startte de zorg voor mevrouw om haar te ondersteunen bij de persoonlijke verzorging, vanwege krachtverlies aan haar linkerzijde. Er liepen onderzoeken om de oorzaak hiervan te achterhalen; een TIA en CVA werden uitgesloten. Vanaf het begin ging mevrouw zichtbaar achteruit: krachtverlies aan de linkerkant, verminderde spraak, een hangend linker ooglid en trager wordende motoriek. Meerdere keren was er contact met de huisarts, die aanvankelijk terughoudend was met het opstarten van onderzoeken. In september 2023 onderging mevrouw een scan, waarbij een afwijking in het hoofd werd ontdekt. Twee weken later volgde een MRI, met direct een biopt waaruit bleek dat zij een glioblastoom had. Een operatie was aanvankelijk gepland, maar in oktober 2023 keerde mevrouw terug naar huis; de tumor bleek niet operabel. Haar levensverwachting werd geschat op ongeveer drie maanden. Verdere behandelingen waren mogelijk beperkt levensverlengend, maar mevrouw zag hiervan af.

Ik begeleidde een cliënt met co morbiditeit, waarbij naast fysieke ook psychische problematiek aanwezig was. Door zijn psychische klachten had hij ongezonde coping mechanismen ontwikkeld. Zo had hij moeite met het aangaan van confrontaties, die hij dan ook liever vermeed. Hierdoor was het zijn echtgenote die de gesprekken met zorgverleners voerde en de beslissingen nam. In de loop van het jaar werd hij tientallen keren opgenomen in het ziekenhuis. Door de diversiteit aan lichamelijke klachten en de bijbehorende sociale isolatie, ervaarde hij al langere tijd geen kwaliteit van leven meer. Zijn echtgenote had het hier zichtbaar moeilijk mee; zij wilde hem niet verliezen. Hierdoor vermeed zij gesprekken met het behandelteam over het eventueel staken van verdere behandelingen. Ook wees zij alle vormen van psychologische begeleiding af.