Op de ochtend van 29 november 2023 kreeg ik een telefoontje van een echtgenote. Ze maakte zich zorgen omdat het niet goed ging met haar man: hij was aan het braken en voelde zich erg slecht. Toen ik ter plaatse aankwam, vertelde meneer dat hij pijn op de borst had. Ik heb twee keer Nitroglycerine onder zijn tong toegediend, maar de pijn nam niet af. Meneer voelde zich klam en had een versnelde ademhaling. Ik legde hem in een stabiele zijligging en bleef rustig tegen hem praten, omdat het leek alsof zijn alertheid af en toe afnam. Gezien de situatie heb ik 112 gebeld. Ik gaf aan dat meneer bekend was met angina pectoris, maar dat de pijn niet afnam na het toedienen van de Nitroglycerine. Zijn temperatuur was 38,4°C, gemeten door het ambulancepersoneel via het oor. Ter plaatse werd een ECG gemaakt, maar daar waren geen afwijkingen te zien die de pijn verklaarden. Wel viel het op dat meneer vol klonk. Het ambulancepersoneel vroeg of meneer geen plasmedicatie had. Ik bevestigde dat dit het geval was. Na zijn laatste ziekenhuisopname had de arts plasmedicatie per infuus voorgeschreven, maar geen tabletten meegegeven voor thuis. Meneer werd overgebracht naar het Franciscus Vlietland in Schiedam. Van 1 tot 19 december 2023 verbleef meneer op de longafdeling in gesloten isolatie vanwege Covid en het Noro-virus. Hij kreeg zuurstoftherapie, maar zijn saturatie bleef fluctueren en was niet stabiel. Hij voelde zich erg ziek, had koorts en was vaak aan het braken. Dit leidde tot een longontsteking. Ter ondersteuning werd Prednisolon gestart. Tijdens zijn opname werd een bacterie in zijn bloed ontdekt, die zich op de hartkleppen had gevestigd. Na identificatie van de bacterie werd gestart met intraveneuze antibiotica. Gedurende deze periode werd ook vastgesteld dat meneer diabetes had, waardoor hij insulineafhankelijk werd, naast orale medicatie. Ik had vooraf twijfels over zijn bloedsuiker en er zou in de thuissituatie een HbA1c-test worden uitgevoerd. Dit ging niet door vanwege zijn opname, maar in het ziekenhuis werd diabetes uiteindelijk bevestigd. Op 19 december 2023 werd meneer overgeplaatst naar de revalidatieafdeling van een verpleeghuis. Het doel was om aan te sterken, terwijl zijn echtgenote geopereerd zou worden. We hebben ervoor gezorgd dat mevrouw zonder zorgen geopereerd kon worden, terwijl meneer tegelijkertijd de zorg kreeg die hij nodig had. Gedurende zijn verblijf kreeg meneer niet altijd zuurstoftherapie, ondanks dat de longarts hiervoor toestemming had gegeven. Het verpleeghuis vond zijn saturatie niet ernstig afwijkend, maar zij waren niet volledig op de hoogte van zijn medische geschiedenis, zoals de blijvende daling van zijn hemoglobine. Ik heb het personeel ingelicht over zijn situatie en gevraagd om een nieuwe bloedafname. Dit leidde uiteindelijk tot een bloedtransfusie. Meneer werd overgeplaatst naar het Franciscus Vlietland in Rotterdam. Tijdens het transport kreeg hij zuurstof vanwege benauwdheidsklachten, zijn saturatie was toen slechts 82%. Ik voelde mijn boosheid opkomen. Waarom werd er niet geluisterd? Was het verpleeghuis te veel gefocust op hun protocollen? Waarom werd de zuurstof niet toegediend, terwijl het duidelijk nodig was? Na de bloedtransfusie keerde meneer weer terug naar de revalidatieafdeling. Ik ging bij meneer op bezoek en merkte dat meneer niet gelukkig was. Toen ik hem vroeg hoe het ging, zei hij: "Kel, ik trek het niet meer hier. Ik lig de hele dag in mijn bed, zonder mensen om me heen. Als ik niet doodga door mijn gezondheid, dan ga ik wel dood van de eenzaamheid." Hij vertelde me dat hij maar twee keer fysiotherapie had gehad. Verder kreeg hij zijn medicijnen, zijn eten en werd hij gewassen. De manier waarop hij het zei brak mijn hart. Het was duidelijk dat deze situatie hem zwaar viel. Hij vertelde ook over een vrouw die af en toe langskwam. "Ze is een aparte, harde vrouw. Ze luistert niet naar mij. Ze vraagt wel naar mijn klachten, maar ik kan me niet goed verwoorden. Ik ben zo moe." Hij vroeg: "Haal me hier alsjeblieft weg."Zijn echtgenote was inmiddels thuis, na een succesvolle operatie, maar maakte zich zorgen over de zorg die haar man ontving. Dit gevoel kreeg ik ook. Diezelfde middag heb ik overlegd met mijn teamcoördinator. We besloten om meneer naar huis te halen, met ondersteuning van de wijkverpleging (vier keer per dag). De longarts en Vivosol zouden zorgen voor zuurstof thuis. Alles was geregeld om de zorg die hij nodig had te bieden. Maar dit ging niet zonder strijd. De verpleegkundig specialist was tegen het idee om meneer naar huis te laten gaan. Zij vond het onverantwoord en had hem letterlijk gezegd dat hij daar niet weg mocht. Ik dacht bij mezelf: wie ben jij om dit voor hem te bepalen? Hij gaf zelf aan dat hij daar niet meer wilde blijven. Zijn echtgenote had ook gebeld, maar kreeg hetzelfde antwoord: dit was niet haar beslissing, maar die van haar man. Ik vond dat deze verpleegkundige beter in een kamp kon werken, gezien haar onvriendelijke houding en misplaatste opmerkingen. Ik besloot de zaak in eigen handen te nemen en legde de situatie voor aan mijn teamcoördinator. Zij nam contact op met de teamleider van de revalidatieafdeling, die bevestigde dat meneer naar huis mocht als hij dat wilde. Mijn teamcoördinator zei: "Ga hem maar halen, Kel." En zo gebeurde het. Alles was geregeld, maar omdat meneer tegen advies in naar huis ging, moest de familie het vervoer regelen. Normaliter zou meneer met liggend vervoer naar huis gaan, maar de instelling wilde daar niet op ingaan. Ik bestelde de regionale taxi bus en ging zelf naar meneer toe om zijn spullen in te pakken. Hij was zichtbaar opgelucht toen ik zei: "We gaan lekker naar huis." Toen we in de rolstoel zaten, werd hij emotioneel. Bij thuiskomst ontdekte ik echter dat sommige medicijnen en materialen niet aanwezig was, waaronder Metformine, Prednisolon en zijn insuline-naaldjes. Samen met een collega ben ik naar een andere cliënt gegaan om de ontbrekende materialen op te halen. De volgende dag regelde ik zijn medicijnen via de huisarts en controleerde zijn glucosewaarden door een curve te houden. Wat was dit? Waarom leek het alsof iedereen hem tegenwerkte? Ik schaamde me diep voor de gang van zaken in het verpleeghuis. Dit had nooit zo mogen gebeuren. Je speelt met de gezondheid van een persoon.